Πιστεύουμε οτι θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα για εκείνους. Τους προσφέρουμε ό,τι ζητήσουν ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Ομως ένα ακριβό ζευγάρι παπούτσια και ένα φόρεμα δεν είναι το μόνο που χρειάζονται. Τις περισσότερες φορές αυτό που πραγματικά ζητούν είναι... κάποιος να τους ακούσει!Η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος στην ζωή του κάθε ανθρώπου. Αποτελεί το μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση.Η μετάβαση αυτή, τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από ένα αίσθημα απόγνωσης και μια καταθλιπτικότητα, που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε κατάθλιψη.
Μην αγνοείτε τα σημάδια
Πρέπει να δεχτούμε το γεγονός ότι οι περισσότεροι έφηβοι δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν ή αισθάνονται με λόγια. Γι' αυτό είναι αναγκαίο να είμαστε σε ετοιμότητα, να μπορούμε να διαβάσουμε τα σημάδια ή τα... σινιάλα που μας στέλνουν για βοήθεια:
Κλείνεται στον εαυτό του. Τα λόγια του είναι μετρημένα, ο τόνος της φωνής του μονότονος, απομονώνεται στο δωμάτιο του, αρνείται πεισματικά να επικοινωνήσει μαζί σας.
Εκδηλώνει μια γενική αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει γύρω του. Δεν αντιδρά ακόμα και σε καταστάσεις που άλλοτε θα του προκαλούσαν έντονα συναισθήματα.
Η απόδοση στο σχολείο πέφτει. Εκεί που κάποτε αγωνιούσε για το μέλλον του, τώρα αδιαφορεί.
Γίνεται επιθετικός και νευρικός. Η συμπεριφορά και η στάση του πλέον σας εκπλήσσει. Θυμώνει εύκολα, γίνεται βίαιος και συχνά βγαίνει εκτός εαυτού.
Χάνει την όρεξή του ή αντίθετα τρώει πολύ περισσότερο από όσο συνήθιζε.
Στάσου πλάι μου...
Αυτό που λείπει συνήθως από τους έφηβους είναι η αυτοεκτίμηση και η βεβαιότητα ότι οι άλλοι τον εκτιμούν. Η αγάπη των γονιών , όσο μεγάλη και να είναι, δεν είναι πάντα αρκετή. Πιο σημαντικό είναι να βοηθήσουμε τον έφηβο να ανακαλύψει τις ικανότητές του και να σχηματίσει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του.Πιο συγκεκριμένα μπορούμε να βοηθήσουμε:
Δεχούμενοι ότι δεν έχουμε να κάνουμε πια με ένα παιδί αλλά με έναν νεαρό ενήλικο. Δίνοντάς του ελευθερίες και καλλιεργώντας πνεύμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης.
Αφήνοντάς τον να αναλαμβάνει ευθύνες.
Ακούγοντας αυτά που έχει να πει προσεκτικά, χωρίς να κρίνουμε και να απορρίπτουμε τις απόψεις του βιαστικά.
Βοηθώντας τον να ανακαλύψει τις κλίσεις και τις ικανότητές του και τονώνοντας με κάθε ευκαιρία την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση του.
Κατανοώντας την κατάστασή του και αντιλαμβανόμενοι την δύσκολη περίοδο που περνάει.
Η καταθλιπτικότητα που εκδηλώνουν οι έφηβοι είναι πολύ συχνή. Όταν είναι περαστική δεν πρέπει να δραματοποιείται. Μια θετική και υπομονετική στάση των γονιών είναι συνήθως αρκετή για να βοηθηθούν. Όταν όμως αυτή η κατάσταση παρατείνεται είναι απαραίτητη η συνδρομή ενός ειδικού. Και αυτό γιατί,αφήνοντας την κατάθλιψη να εξελιχθεί, εμποδίζουμε τον έφηβο να αναπτύξει κάποια άμυνα εναντίον της. Όσο πιο νωρίς αρχίσει η θεραπεία, τόσο πιο εύκολα μπορούν να εντοπιστούν οι μηχανισμοί του άγχους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου