Μεγάλωσα σε μια εργατική κατοικία, 55 τετραγωνικά όλη κι όλη, για τέσσερα άτομα. Και χωρέσαμε όλοι, και εμείς και η αξιοπρέπειά μας. Πήγα νηπιαγωγείο σε ένα ισόγειο κατάστημα και δημοτικό σε ένα σχολείο που έξι χρόνια δεν είχε τουαλέτες. Κουβάλησα με τα χέρια μου το θρανίο και την καρέκλα μου ένα χιλιόμετρο, όταν στην έκτη αποκτήσαμε κανονικό σχολείο. Συνέχισα να περπατάω 4 χιλιόμετρα την ημέρα για να πάω στο Γυμνάσιο, κι ας έμενα στην συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη.
Ξεκίνησα να δουλεύω τα καλοκαίρια από τα 14 μου κι ας μην στερήθηκα όσο οι γονείς μου που μ’ έστειλαν να σπουδάσω στην Αγγλία. Για να κάνω το ίδιο λάθος. Να γυρίσω στην «πατρίδα» μου. Να δουλεύω με τα μισά λεφτά από ότι οι συμφοιτητές μου, να κάνω δύο και τρείς δουλειές, για να συνεχίσω να ζώ με αξιοπρέπεια. Για ένα μεταχειρισμένο 1400αρι δεκαετίας και μια μηχανή. Για να καταλήξω εγώ να είμαι υπεύθυνος για την χρεωκοπία της χώρας. Να πρέπει εγώ με τον μισθό μου να πληρώσω για την σωτηρία της «πατρίδας».
Ντρέπομαι... για δύο λόγους. Ντρέπομαι να λέω στους άνεργους φίλους μου ότι εγώ έχω ακόμη δουλειά και οτι ο εργοδότης μου δεν σκέφτεται να με απολύσει σύντομα. Ντρέπομαι να νιώθω τόσο τυχερός.
Στα τριανταοχτώ μου χρόνια, ντρέπομαι να λέω πως είμαι Έλληνας. Γιατί δεν είμαι κλέφτης, δεν είμαι απατεώνας, δεν είμαι τεμπέλης, δεν είμαι λαμόγιο. Όσο η λέξη αυτή φέρνει στο μυαλό του Έλληνες πολιτικούς και τον συρφετό που τρώει και πίνει μαζί τους στο όνομα μου, ντρέπομαι κι αηδιάζω, δεν είμαι από αυτούς. Και επειδή από ό,τι φαίνεται αυτοί είναι τελικά περισσότεροι στην χώρα, θέλω το διαβατήριο μιας άλλης χώρας, μιας που να παράγει αξιοπρέπεια και όχι ντροπή.
http://www.protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου